عشقولانه ها

کارگر در زیر کار و دخترک در زیر یار

                                                    هردو مینالند اما این کجا و آن کجا

یک منار در اصفهان و یک منار زیر پتو

                                                   هر دو جنبانند اما این کجا و آن کجا

دختر دروازه غار و دختر دریا کنار

                                                   هردو عریانند اما این کجا و آن کجا

                                                   هردو خونینند اما این کجا و آن کجا

                                                   هردو چسبانند اما این کجا و آن کجا

                                                   هردو در رزمند اما این کجا و آن کجا

                                                   هر دو میمالند اما این کجا و آن کجا

                                                   هر دو در گیرند اما این کجا و آن کجا

                                                   هردو میمالند اما این کجا و آن کجا

                                                   هردو شیرینند اما این کجا و آن کجا

                                                   هردو جانسوزند اما این کجا و آن کجا

                                                   هردو از چرمند اما این کجا و آن کجا

                                                   هردو شیرینند اما این کجا و آن کجا

                                                   هردو می رینند اما این کجا و آن کجا

خدایا کفر نمی‌گویم،

پریشانم،

چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

خداوندا!

اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

و شب آهسته و خسته

تهی‌ دست و زبان بسته

به سوی ‌خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرف‌تر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌

ز حال بندگانت با خبر گردی‌

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.

خداوندا تو مسئولی.

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است،

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است…

بلبلی شیفته می گفت به گل
                                                که جمال تو چراغ چمن است
گفت امروز که زیبا و خوشم
                                                رخ من شاهد هرانجمن است
چون که فردا شد و من پژمردم
                                    کیست آن کس که هواخواه من است
به تن این پیرهن دلکش من
                                             چون گه‌‌ شام بیایی، کفن است
حرف امروزچه گویی،فرداست
                                                که تورابر گل دیگر وطن است
همه جابوی خوش وروی نکوست
                                        همه جا سرو و گل و یاسمن است
عشق آنست که در دل گنجد
                                   سخن است آن که همی بر دهن است
بهر معشوقه بمیرد عاشق
                                        کارباید،سخن است این،سخن است
می شناسیم حقیقت ز مجاز
                                            چون تو،بسیاردر این نارون است

                         " پروین اعتصامی"